فرشته های کوچولوی من

پدر روزت مبارک

Fri, 18 Jun 2010 12:23:11 GMT

زمانی که خداوند پدرها را خلق کرد

خداوند متعال خلقت پدرها را با ایجاد اندامی بلند آغاز کرد.

فرشته ای مؤنث که در آن نزدیکی بود از خداوند پرسید:

این چه نوع پدریه؟ اگر قصد دارید که بچه ها را خیلی نزدیک به زمین درست کنید چرا پدرها را این قدر بلند درست کرده اید؟ او نمی تواند بدون زانو زدن تیله ها را بزند، بچه ای را بدون خم شدن توی تخت بگذارد ، و یا ببوسد.

خدا لبخند زد و گفت :بله اگر من او را اندازه بچه درست کنم ، بچه ها برای دیدن چه کسی باید بالا را نگاه می کردند؟

زمانی که خداوند دستان پدر را آفرید آنها خیلی بزرگ بودند ، فرشته سرش را تکان داد و گفت : دست های بزرگ نمی توانند سنجاق کهنه بچه و دکمه های کوچک او را ببندد. موهای دم اسبی را با کش ببندد یا حتی خرده های چوب بیس بال را از دست بچه ها بیرون بکشند.

خداوند دوباره لبخند زد و گفت : می دانم ، اما آنقدر بزرگ هستند که بتوانند هر چیزی را که یک پسر کوچولو از جیبش بیرون می آورد را تو خودشون جا بدهند و در عین حال به اندازه کافی کوچک هستند تا صورت یک بچه را تو خودشون بگیرند.

سپس خداوند پاهایی بلند و باریک و شانه هایی پهن را قالب ریخت. فرشته با دهان بسته خندید و گفت : می دانید که شما اکنون یک پدر درست کرده اید بدون دامانی که بچه ها سر روش بگذارند. خداوند گفت: مادر به دامان احتیاج دارد اما یک پدر به شانه هایی قوی نیاز دارد که بتواند سورتمه را بکشد ، تعادل پسرکی را روی دوچرخه حفظ کند و یا یک پسر خواب آلود را در راه سیرک به خانه روی آنها نگهدارد.

هنگامی که خداوند در میانه ی راه خلقت بزرگ ترین پاهایی بود که تا بحال کسی دیده بود خلق کرد، فرشته دیگر نتوانست خودش را کنترل کند و گفت این ناراحت کننده است ، به راستی فکر می کنید اون پاها می توانند صبح زود وقتی بچه گریه می کند از تخت بیرون بیایند ، یا بدون اینکه پایی را لگد کنند ، در یک مهمانی جشن تولد راه بروند .

خداوند مجدداً لبخند زد و گفت اونا کاربرد دارند . خواهی دید. اونها از بچه کوچکی که می خواهد با دوچرخه راه برود حمایت می کنند . یا موشها را از یک آلونک تابستانی فراری می دهند . یا کفش هایی را نشان می دهند که آرزوی هر بچه ای داشتن پاهایی به آن بزرگی است که آنها را پر کند.

خداوند تمام طول شب را کار کرد و به پدر سخنانی اندک اما لحنی مستحکم و آمرانه بخشید و چشمانی که همه چیز را می بیینند اما صبور و آرام باقی می مانند.

و در آخر ، تقریباً در قالب چاره اندیشی ، گریه را نیز به خلقت پدر افزود و سپس رو به فرشته کرد و گفت حالا از اینکه او هم می تواند به اندازه مادر عشق بورزد راضی هستی؟

این داستان را به مناسبت روز پدر تقدیم می کنم به پدر عزیز تر از جانم و به تمام پدرانی که با سخت کوشیهای طاقت فرسای خود ، با ایثار و از جان گذشتگی بخاطر فرزندان خود همه سختیها را تحمل می کنند و از آسایش و راحتی خود چشم می پوشند تا فرزندان را به سر منزل مقصود برسانند.

یاد اون روزی که کلاس پنجم برای اولین بار نمره ای با بیست و پنج صدم کمتر از بیست جرأت نکردم چیزی به مامان بگم و شما با ذکاوت و هوشیاریه همیشگی متوجه شدید و چقدر بهم دلداری دادید و وقتی مامان فهمید چقدر دعوام کرد و تا سه روز با هم گریه می کردیم ( من و مامان)

یاد روزایی که با شما به مدرسه میومدم و از اینکه چرا پسرای شیطون رو با این روش آروم می کنید همیشه بهتون اعتراض می کردم یاد خانم افکار معلم کودکستان مجتمعی که شما مدیرش بودید که چقدر بهم علاقه داشت و شما با همه سختگیریهاتون راجع به شب موندن من در هر جا اجازه دادید شب به منزل ایشون برم و شب رو با ایشون بگذرونم هر کجا که هست یادش بخیر و چه شب جالبی بود برام با اینکه اولین بار بود که از شما و مامان جدا میشدم و دلتنگتون شدم ولی اینقدر خوش گذشت که دلم نمی خواست تموم شه و فرداش که خوب یادمه جمعه بود و با هم ناهار اومدیم خونه ، یاد دعواهای مامان و اینکه نمی ذاشت با بچه های تو کوچه بازی کنم و وقتی خیلی حسرت می خوردم درز درو وا می کرد و می گفت حالا می تونی بهشون نیگا کنی که چه جوری بازی می کنن ، یاد اونروزی که لعیا به تلافی همه آروم و بی آزار بودن من دست یکی از همکارای مامانو که معلم کلاس دومش بود گاز گرفت و این مسئله با توجه به اینکه ایشون از خان ها و خانواده های سرشناس منطقه بودند تا مدتها نقل مجالس معلمان و میهمانی خانمهای شهر بود و تا مدتها همه به این مسئله می خندیدند و از زبرو زرنگی خواهرم تعریف می کردند یاد اونروزای جنگ یاد اونروزی که بمب کوچمونو زیرورو کرد و وقتی بیرون اومدم دیگه هیچ جا برام آشنا نبود یاد اون شب اول که سر دوستم نادره رو دیدم که از بدنش جدا شده بود اونو بلند کرده بودند و به مردم نشون می دادند یاد زحمتهایی که برای بازسازی خونه یکه و تنها کشیدی یاد صورت سفید و تپلی و قشنگت که با گذشت زمان یواش یواش طراوت و شادابیشو از دست می ده و ریش سیاهت که سفید میشه و گرد گذر روزگار که روی موهات نشسته یاد اون شبی که داشتی سکته قلبی می کردی و تا صبح پا به پات تو خونه راه رفتم یاد اونروزایی که تو بیمارستان بقیه ا.... بستری بودی و خدا میدونه که چقدر اشک ریختم و به درگاهش التماس کردم تا تو رو ازم نگیره یاد دستای بزرگت و روح بلندت و شانه های پهنت که همیشه برام تکیه گاه بودی

پدر پدر عزیز و مهربان تو انسان فوق العاده ای هستی تو خیلی خیلی صبوری شاید به جرأت بتونم بگم تا حالا آدمی به صبوری تو ندید ه ام از خدا می خوام تا ذره ای از صبوریهاتو به من بده

از خدا می خوام کمی از قدرشناسیها و بندگیهاتو به من بده

از خدا می خوا م سالهای سال با تنی سالم خوب و خوش خرم باشی

جوانی کجائی که یادت بخیر

Tue, 15 Jun 2010 05:12:56 GMT

بر لب جوی نشین و گذر عمر ببین

کین اشارت ز جهان گذرا ما را بس

یواش یواش داشت یادم میرفت که اصلاً این ویلاگو برای کی و به چه منظوری راه انداختم و اسمش رو هم چی گذاشتم طی این چند روز داشتم آلبوم عکسا رو ورق میزدم و برام شگفت انگیز بود وقتی به عکسهایی برخوردم که هر کدومشون با خودش هزار خاطره داشت، چشمم به عکس بچه ها افتاد و تازه متوجه شدم که چقدر روزگار برای رفتن عجله داره و این غافله عمر عجب میگذرد.

انگار همین دیروز بود که بچه ها کوچیک بودن و من دست تنها چه سختیهایی کشیدم با دو تا بچه ای که تنها دو سال با هم تفاوت سنی دارن و با اشتغال و تنهایی در این وادی چه ها که نکشیدم .....

خوب یادم میاد که گاهی وقتا از فرط خستگی و شب نخوابیهایی پی در پی چشمامو نمی تونستم باز نگه دارم و همش به این فکر می کردم که کاش یه نفر بود فقط ده دقیقه بچه ها رو میگرفت تا من می خوابیدم هر کدومشون که بیدار میشد با گریه و بهانه گیری های مختلف حتماً اون یکی رو بیدار میکرد و گاهاً بزرگه که طبیعتاً کمی هم لج تؤام با حسادت چاشنی کارش بود به عمد کاری میکرد تا برادرش بیدار شه و خودش جای اون رو پاهام بخوابه و در اکثر موارد مجبور میشدم به دلیل اصرار و درخواست هر دوتاشون برای خوابیدن روی پاهام و تکان دادنشون تا اینکه خوابشون ببره هر در رو با هم ( دو طبقه ) روی پاهام بذارم وتکون بدم که عمدتاً این پروسه تا دم دمای صبح همچنان ادامه داشت و تازه مصیبت بیدار کردن بچه ای که دیشب نخوابیده و بردن زورکی به مهد کودک و بدو بدو تا شرکت رفتن برای اینکه باز بخاطر پنج دقیقه تأخیر بهت اخطار ندن شروع میشد که بدترینش که حاضر نیستم یادآوریش کنم همون سپردن بچه ها به مربی مهد کودک بود که بحدی ضجه و ناله می کردن که دل سنگ هم براشون آب میشد مثل قربانی که به مسلخ مبیرن و اونو به .......می سپارن خوب بگذریم.که تا خود شرکت اشک میریختم اما هرگز مونس و همراهی نداشتم یا حتی شانه ای که بهش تکیه کنم و اشک بریزم تا یادم میاد همیشه تنها بودم همیشه بار مصائب و سختیهای زندگی رو به تنهایی بدوش کشیدم و همیشه خودم بودم و خودم بودم و خودم

داشتم به عکسا نگاه میکردم و یاد اون روزا آتیش به جیگرم زد بخاطر خیلی چیزا و از دست خیلی کسا بخاطر جفاهایی که به من شد . حالا که به بچه ها نگاه می کنم با خودم میگم خدایا این همون پرنیانه که تا دیروز بغلش می کردم و اینقدر کوچیک بود که به سختی تو دستام جابجا میشد و همش نگران بودم که یه وقت نیفته ازدستم ؟

این همون پرنیانه که بعد از بدنیا اومدنش بخاطر زردی که داشت مرخصش نکردن و من توی خونه چه اشکها که نریختم و چه نصفه شبها که خودمو به بیمارستان میرسوندم تا فقط یه لحظه از پشت شیشه ببینمش توی خونه توی خواب با صدای گریش از خواب می پریدم و احساس می کردم که اون الان توی بیمارستان داره از گشنگی گریه میکنه و هر جوری که بود خودمو بهش می رسوندم تا با شیره جونم تغذیش کنم

حالا دیگه برای خودش خانومی شده داره میره کلاس دوم راهنمایی .

یه نگاه به عکس امیر محمد می ندازم یاد اولین روزی میافتم که توی بیمارستان برای اولین بار دیدمش یه پسر سفید و توپولی که دستاش تا مچ توی دهنش بود و با کنجکاوی به اطرافش نگاه میکرد لحظه ای که اونو برای اولین بار توی بغلم گذاشتن تا شیرش بدم هرگز از لوح خاطرم پاک نمیشه و آرزو میکنم که ای کاش زمان برای همیشه توی همان لحظه وایمیساد و این لذت رو هرگز از من نمی گرفت

نمی دونم چقدر دیگه می تونم بغلشون کنم نمی دونم اینها تا کی پیش من میمونن نمی دونم دست سرنوشت اونا رو تا کجا و به کجا خواهد برد و هزار اما و اگری که منو نگران می کنه

تنها کاری که از دستم برمیاد فقط اینه که براشون آرزوی عاقبت بخیری و خوشبختی کنم و از ته قلب از خدا سلامتی ، شادکامی و موفقیتهاشون رو طلب کنم ...آمـــــین

روزت مبارک مادر

Fri, 04 Jun 2010 14:33:33 GMT

زن و بازم زن

از هنگامی که خداوند مشغول خلق کردن زن بود.
شش روز می گذشت ....
فرشته ای ظاهر شد و عرض کرد:
چرا این همه وقت صرف این یکی می فرمایید ؟
خداوند پاسخ داد:دستور کار او را دیده ای ؟
او باید کاملا" قابل شستشو باشد، اما پلاستیکی نباشد.
باید بتواند با خوردن قهوه تلخ بدون شکر و غذای شب مانده کار کند.
باید دامنی داشته باشد که همزمان دو بچه را در خودش جا دهد و وقتی از
جایش بلند شد ناپدید شود.
قلبی داشته باشد که بتواند همه دردها را، از زانوی خراشیده گرفته تا
قلب شکسته، درمان کند.
این همه کار برای یک روز خیلی زیاد است. باشد فردا تمامش بفرمایید .
خداوند فرمود:نمی شود !! چیزی نمانده تا کار خلق این مخلوقی.....
را که این همه به من نزدیک است،تمام کنم.
از این پس می تواند هنگام بیماری، خودش را درمان کند، یک خانواده را با
یک قرص نان سیر کند و یک بچه پنج سال را وادار کند دوش بگیرد.

فرشته نزدیک شد و به زن دست زد.
اما ای خداوند، او را خیلی نرم آفریدی .
بله نرم است، اما او را سخت هم آفریده ام. تصورش را هم نمی توانی بکنی
که تا چه حد می تواند تحمل کند و زحمت بکشد .

فرشته پرسید:فکر هم می تواند بکند ؟
خداوند پاسخ داد:نه تنها فکر می کند، بلکه قوه استدلال و مذاکره هم دارد.
آن گاه فرشته متوجه چیزی شد و به گونه زن دست زد.
ای وای، مثل اینکه این نمونه نشتی دارد. به شما گفتم که در این یکی
زیادی مواد مصرف کرده اید.
خداوند مخالفت کرد:آن که نشتی نیست، اشک است.
فرشته پرسید:اشک دیگر چیست ؟
خداوند گفت:اشک وسیله ای است برای ابراز شادی، اندوه، درد، نا امیدی،
تنهایی، سوگ و غرورش.
فرشته متاثر شد.
شما نابغه اید ای خداوند، شما فکر همه چیز را کرده اید
چون زن ها "واقعا" حیرت انگیزند.
زن ها قدرتی دارند که مردان را متحیر می کنند.
همواره بچه ها را به دندان می کشند.
سختی ها را بهتر تحمل می کنند.
بار زندگی را به دوش می کشند،
ولی شادی، عشق و لذت به فضای خانه می پراکنند.
وقتی می خواهند جیغ بزنند، با لبخند می زنند.
وقتی می خواهند گریه کنند، آواز می خوانند.
وقتی خوشحالند گریه می کنند..
و وقتی عصبانی اند می خندند.
برای آنچه باور دارند می جنگند.
در مقابل بی عدالتی می ایستند.
وقتی مطمئن اند راه حل دیگری وجود دارد، نه نمی پذیرند.
بدون کفش نو سر می کنند، که بچه هایشان کفش نو داشته باشند.
برای همراهی یک دوست مضطرب، با او به دکتر می روند.
بدون قید و شرط دوست می دارند.
وقتی بچه هایشان به موفقیتی دست پیدا می کنند گریه می کنند و وقتی
دوستانشان پاداش می گیرند، می خندند.
در مرگ یک دوست، دل شان می شکند.
در از دست دادن یکی از اعضای خانواده اندوهگین می شوند،
با اینحال وقتی می بینند همه از پا افتاده اند، قوی، پابرجا می مانند.
آنها می رانند، می پرند، راه می روند، می دوند که نشانتان بدهند
چه قدر برایشان مهم هستید.
قلب زن است که جهان را به چرخش در می آورد
زن ها در هر اندازه و رنگ و شکلی موجودند می دانند که بغل کردن و
بوسیدن می تواند هر دل شکسته ای را التیام بخشد
کار زن ها بیش از بچه به دنیا آوردن است،
آنها شادی و امید به ارمغان می آورند. آنها شفقت و فکر نو می بخشند

زن ها چیزهای زیادی برای گفتن و برای بخشیدن دارند

خداوند گفت:این مخلوق عظیم فقط یک عیب دارد

فرشته پرسید:چه عیبی ؟

خداوند گفت:قدر خودش را نمی داند

پس بیایید به زن بودن افتخارکنیم

درسهای زندگی

Mon, 24 May 2010 10:39:08 GMT

درسی زیبا از ادیسون

ادیسون در سنین پیری پس از کشف لامپ، یکی از ثروتمندان آمریکا به شمار میرفت و درآمد سرشارش را تمام و کمال در آزمایشگاه مجهزش که ساختمان بزرگی بود هزینه می کرد... این آزمایشگاه، بزرگترین عشق پیرمرد بود. هر روز اختراعی جدید در آن شکل می گرفت تا آماده بهینه سازی و ورود به بازار شود.

در همین روزها بود که نیمه های شب از اداره آتش نشانی به پسر ادیسون اطلاع دادند، آزمایشگاه پدرش در آتش می سوزد و حقیقتا کاری از دست کسی بر نمی آید و تمام تلاش ماموان فقط برای جلوگیری از گسترش آتش به سایر ساختمانها است! آنها تقاضا داشتند که موضوع به نحو قابل قبولی به اطلاع پیرمرد رسانده شود...

پسر با خود اندیشید که احتمالا پیرمرد با شنیدن این خبر سکته می کند و لذا از بیدار کردن او منصرف شد و خودش را به محل حادثه رساند و با کمال تعجب دید که پیرمرد در مقابل ساختمان آزمایشگاه روی یک صندلی نشسته است و سوختن حاصل تمام عمرش را نظاره می کند!!!

پسر تصمیم گرفت جلو نرود و پدر را آزار ندهد. او می اندیشید که پدر در بدترین شرایط عمرش بسر می برد.

ناگهان پدر سرش را برگرداند و پسر را دید و با صدای بلند و سر شار از شادی گفت: پسر تو اینجایی؟ می بینی چقدر زیباست؟!! رنگ آمیزی شعله ها را می بینی؟!! حیرت آور است!!! من فکر می کنم که آن شعله های بنفش به علت سوختن گوگرد در کنار فسفر به وجود آمده است! وای! خدای من، خیلی زیباست! کاش مادرت هم اینجا بود و این منظره زیبا را می دید. کمتر کسی در طول عمرش امکان دیدن چنین منظره زیبایی را خواهد داشت! نظر تو چیست پسرم؟!!

پسر حیران و گیج جواب داد: پدر تمام زندگیت در آتش می سوزد و تو از زیبایی رنگ شعله ها صحبت می کنی؟!!!!!! چطور میتوانی؟! من تمام بدنم می لرزد و تو خونسرد نشسته ای؟!

پدر گفت: پسرم از دست من و تو که کاری بر نمی آید. مامورین هم که تمام تلاششان را می کنند. در این لحظه بهترین کار لذت بردن از منظره ایست که دیگر تکرار نخواهد شد...! در مورد آزمایشگاه و باز سازی یا نو سازی آن فردا فکر می کنیم! الآن موقع این کار نیست! به شعله های زیبا نگاه کن که دیگر چنین امکانی را نخواهی داشت!!

توماس آلوا ادیسون سال بعد مجددا در آزمایشگاه جدیدش مشغول کار بود و همان سال یکی از بزرگترین اختراع بشریت یعنی ضبط صدا را تقدیم جهانیان نمود.

آری او گرامافون را درست یک سال پس از آن واقعه اختراع کرد

مصاحبه شغلی

در پایان مصاحبه شغلی برای استخدام در شرکتی، مدیر منابع انسانی شرکت از مهندس جوان صفر کیلومتر ام آی تی پرسید: « برای شروع کار، حقوق مورد انتظار شما چیست؟»

مهندس گفت: «حدود 75000 دلار در سال، بسته به اینکه چه مزایایی داده شود.»

مدیر منابع انسانی گفت: «خب، نظر شما درباره 5 هفته تعطیلی، 14 روز تعطیلی با حقوق، بیمه کامل درمانی و حقوق بازنشستگی ویژه و خودروی شیک و مدل بالا چیست؟»

مهندس جوان از جا پرید و با تعجب پرسید: «شوخی می‌کنید؟ »

مدیر منابع انسانی گفت: «بله، اما یادت باشه اول تو شروع کردی.

کارمند تازه وارد

مردی به استخدام یک شرکت بزرگ درآمد. در اولین روز کار خود، با کافه تریا تماس گرفت و فریاد زد: «یک فنجان قهوه برای من بیاورید.»

صدایی از آن طرف پاسخ داد: «شماره داخلی را اشتباه گرفته ای. می دانی تو با کی داری حرف می ‌زنی؟»

کارمند تازه وارد گفت: «نه»

صدای آن طرف گفت: «من مدیر اجرایی شرکت هستم، احمق.»

مرد تازه وارد با لحنی حق به جانب گفت: «و تو میدانی با کی حرف میزنی، بیچاره.»

مدیر اجرایی گفت: «نه»

کارمندی به دفتر رئیس خود می‌رود و می‌گوید: «معنی این چیست؟ شما 200 دلار کمتر از چیزی که توافق کرده بودیم به من پرداخت کردید.»

رئیس پاسخ می دهد: «خودم می‌دانم، اما ماه گذشته که 200 دلار بیشتر به تو پرداخت کردم هیچ شکایتی نکردی.»

کارمند با حاضر جوابی پاسخ می دهد: «درسته، من معمولا از اشتباه های موردی می گذرم اما وقتی تکرار می شود وظیفه خود می دانم به شما گزارش کنم

زندگی پس از مرگ

رئیس: شما به زندگی پس از مرگ اعتقاد دارید؟

کارمند: بله!

رئیس: خوب است. چون ساعتی پیش پدربزرگتان به اینجا آمده و می‌خواهد شما را ببیند،

همان که دیروز برای شرکت در مراسم تشییع جنازه اش مرخصی گرفته بودید.

تصمیم قاطع مدیریتی

روزی مدیر یکی از شرکت های بزرگ در حالیکه به سمت دفتر کارش می رفت چشمش به جوانی افتاد که در راهرو ایستاده بود و به اطراف خود نگاه میکرد.

جلو رفت و از او پرسید: «شما ماهانه چقدر حقوق دریافت می‌کنی؟»

جوان با تعجب جواب داد: «ماهی 2000 دلار.»

مدیر با نگاهی آشفته دست به جیب شد و از کیف پول خود 6000 دلار را در آورده و به جوان داد و به او گفت: «این حقوق سه ماه تو، برو و دیگر اینجا پیدایت نشود، تو اخراجی !

ما به کارمندان خود حقوق می‌دهیم که کار کنند نه اینکه یکجا بایستند و بیکار به اطراف نگاه کنند.»

جوان با خوشحالی از جا جهید و به سرعت دور شد. مدیر از کارمند دیگری که در نزدیکیش بود پرسید: «آن جوان کارمند کدام قسمت بود؟»

کارمند با تعجب از رفتار مدیر خود به او جواب داد: «او پیک پیتزا فروشی بود که برای کارکنان پیتزا آورده بود.»

نکته

برخی از مدیران حتی کارکنان خود را در طول دوره مدیریت خود ندیده و آنها را نمی‌شناسند. ولی در برخی از مواقع تصمیمات خیلی مهمی را در باره آنها گرفته و اجرا می‌کنند.

زنگ تفریح

مردی به یک مغازه فروش حیوانات رفت و درخواست یک طوطی کرد. صاحب فروشگاه به سه طوطی خوش چهره اشاره کرد و گفت: «طوطی سمت چپ ??? دلار است.»

مشتری: «چرا این طوطی اینقدر گران است؟»

صاحب فروشگاه: «این طوطی توانایی انجام تحقیقات علمی و فنی را دارد.»

مشتری: «قیمت طوطی وسطی چقدر است؟‌

صاحب فروشگاه: طوطی وسطی ???? دلار است. برای اینکه این طوطی توانایی نوشتن مقاله ای که در هر مسابقه ای پیروز شود را دارد.»

و سرانجام مشتری از طوطی سوم پرسید و صاحب فروشگاه گفت: «‌ ???? دلار.»

مشتری: «این طوطی چه کاری می تواند انجام دهد؟»

صاحب فروشگاه جواب داد:‌ «صادقانه بگویم من چیز خاصی از این طوطی ندیدم ولی دو طوطی دیگر او را مدیر صدا می زنند.»

عشق حقیقی

Sat, 08 May 2010 21:21:03 GMT

بیمارستان و عشق

از لحظه ای که در یکی از اتاق های بیمارستان بستری شده بودم، زن و شوهری در تخت روبروی من مناقشه بی پایانی را ادامه می دادند.

زن می خواست از بیمارستان مرخص شود و شوهرش می خواست او همان جا بماند.

از حرف های پرستارها متوجه شدم که زن یک تومور دارد و حالش بسیار وخیم است. در بین مناقشه این دو نفر کم کم با وضیعت زندگی آنها آشنا شدم.

یک خانواده روستائی ساده بودند با دو بچه. دختری که سال گذشته وارد دانشگاه شده و یک پسر که در دبیرستان درس می خواند و تمام ثروتشان یک مزرعه کوچک، شش گوسفند و یک گاو است.

در راهروی بیمارستان یک تلفن همگانی بود و هر شب مرد از این تلفن به خانه شان زنگ می زد. صدای مرد خیلی بلند بود و با آن که در اتاق بیماران بسته بود، اما صدایش به وضوح شنیده می شد. موضوع همیشگی مکالمه تلفنی مرد با پسرش هیچ فرقی نمی کرد: «گاو و گوسفند ها را برای چرا بردید؟ وقتی بیرون می روید، یادتان نرود در خانه را ببندید. درس ها چطور است؟ نگران ما نباشید. حال مادر دارد بهتر می شود. بزودی برمی گردیم...»

چند روز بعد پزشک ها اتاق عمل را برای انجام عمل جراحی زن آماده کردند. زن پیش از آنکه وارد اتاق عمل شود ناگهان دست مرد را گرفت و درحالی که گریه می کرد گفت: « اگر برنگشتم، مواظب خودت و بچه ها باش.» مرد با لحنی مطمئن و دلداری دهنده حرفش را قطع کرد و گفت: «این قدر پرچانگی نکن.» اما من احساس کردم که چهره اش کمی درهم رفت.

بعد از گذشت ده ساعت که زیرسیگاری جلوی مرد پر از ته سیگار شده بود، پرستاران، زن بی حس و حرکت را به اتاق رساندند. عمل جراحی با موفقیت انجام شده بود. مرد از خوشحالی سر از پا نمی شناخت و وقتی همه چیز روبراه شد، بیرون رفت و شب دیروقت به بیمارستان برگشت. مرد آن شب مثل شب های گذشته به خانه زنگ نزد. فقط در کنار تخت همسرش نشست و غرق تماشای او شد که هنوز بی هوش بود.

صبح روز بعد زن به هوش آمد. با آن که هنوز نمی توانست حرف بزند، اما وضعیتش خوب بود. از اولین روزی که ماسک اکسیژنش را برداشتند، دوباره جر و بحث زن و شوهر شروع شد. زن می خواست از بیمارستان مرخص بشود و مرد می خواست او همان جا بماند.

همه چیز مثل گذشته ادامه پیدا کرد. هر شب، مرد به خانه زنگ می زد. همان صدای بلند و همان حرف هایی که تکرار می شد. روزی در راهرو قدم می زدم. وقتی از کنار مرد می گذشتم داشت می گفت: «گاو و گوسفندها چطورند؟ یادتان نرود به آنها برسید. حال مادر به زودی خوب می شود و ما برمی گردیم.»

نگاهم به او افتاد و ناگهان با تعجب دیدم که اصلا کارتی در داخل تلفن همگانی نیست. مرد درحالی که اشاره می کرد ساکت بمانم، حرفش را ادامه داد تا این که مکالمه تمام شد. بعد آهسته به من گفت: «خواهش می کنم به همسرم چیزی نگو. گاو و گوسفندها را قبلا برای هزینه عمل جراحیش فروخته ام. برای این که نگران آینده مان نشود، وانمود می کنم که دارم با تلفن حرف می زنم.»

در آن لحظه متوجه شدم که این تلفن برای خانه نبود، بلکه برای همسرش بود که بیمار روی تخت خوابیده بود. از رفتار این زن و شوهر و عشق مخصوصی که بین شان بود، تکان خوردم. عشقی حقیقی که نیازی به بازی های رمانتیک و گل سرخ و سوگند خوردن و ابراز تعهد نداشت، اما قلب دو نفر را گرم می کرد.

------------ --------- --------- -------

سخنانی ارزنده و آموزنده از استاد دکتر علی شریعتی

Mon, 03 May 2010 16:26:35 GMT

نان

دموکراسی می گوید: رفیق، حرفت را خودت بزن،
نانت را من می خورم.

مارکسیسم می گوید: رفیق، نانت را خودت بخور،
حرفت را من می زنم.

فاشیسم می گوید: رفیق، نانت را من می خورم،
حرفت را هم من می زنم
و تو فقط برای من کف بزن ...

اسلام حقیقی می گوید: نانت را خودت بخور،
حرفت را هم خودت بزن
و من فقط برای اینم که تو به این حق برسی.

اسلام دروغین می گوید: تو نانت را بیاور به ما بده
و ما قسمتی از آن را جلوی تو می اندازیم،
اما آن حرفی را که ما می گوییم بزن!

زن

زن عشق می کارد و کینه درو می کند ...

دیه اش نصف دیه توست و مجازات زنایش با تو برابر.

می تواند تنها یک همسر داشته باشد

و تو مختار به داشتن چهار همسر هستی!

برای ازدواجش (در هر سنی) اجازه ولی لازم است

و تو هر زمانی بخواهی به لطف قانونگذار میتوانی ازدواج کنی ...

در محبسی به نام بکارت زندانی است و تو ...

او کتک می خورد و تو محاکمه نمی شوی!

او می زاید و تو برای فرزندش نام انتخاب می کنی ...

او درد می کشد و تو نگرانی که کودک دختر نباشد ...

او بی خوابی می کشد و تو خواب حوریان بهشتی را می بینی ...

او مادر می شود و همه جا می پرسند نام پدر ...؟

و هر روز او متولد میشود؛ عاشق می شود؛ مادر می شود؛ پیر می شود و میمیرد ...

و قرن هاست که او؛ عشق می کارد و کینه درو می کند

چرا که در چین و شیارهای صورت مردش به جای گذشت،

زمان جوانی بر باد رفته اش را می بیند و در قدم های لرزان مردش؛

گام های شتابزده جوانی برای رفتن و درد های منقطع قلب مرد؛

سینه ای را به یاد می آورد که تهی از دل بوده و پیری مرد رفتن و فقط رفتن را در دل او زنده می کند ...

و اینها همه کینه است که کاشته می شود در قلب مالامال از درد ...!

و این رنج است

انسانها
ما همیشه عاشق این آدم‌ها هستیم. هزار حرف داریم برایشان. اما وقتی در برابرشان قرار می‌گیریم قفل بر زبانمان می‌زنند. اختیار از ما سلب می‌شود. سکوت می‌کنیم و ...

دسته اول
آنانی که وقتی هستند هستند، وقتی که نیستند هم نیستند
عمده آدم‌ها. حضورشان مبتنی به فیزیک است. تنها با لمس ابعاد جسمانی آن‌هاست که قابل فهم می‌شوند. بنابراین اینان تنها هویت جسمی دارند.

دسته دوم
آنانی که وقتی هستند نیستند، وقتی که نیستند هم نیستند
مردگانی متحرک در جهان. خود فروختگانی که هویت شان را به ازای چیزی فانی واگذاشته‌اند. بی‌شخصیت‌اند و بی‌اعتبار. هرگز به چشم نمی‌آیند. مرده و زنده‌شان یکی است.

دسته سوم
آنانی که وقتی هستند هستند، وقتی که نیستند هم هستند
آدم‌های معتبر و با شخصیت. کسانی که در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودنشان هم تاثیرشان را می‌گذارند. کسانی که همواره به خاطر ما می‌مانند. دوستشان داریم و برایشان ارزش و احترام قائلیم.

دسته چهارم
آنانی که وقتی هستند نیستند، وقتی که نیستند هم هستند
شگفت‌انگیزترین آدم‌ها. در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شکوه‌اند که ما نمی‌توانیم حضورشان را دریابیم، اما وقتی که از پیش ما می‌روند نرم نرم آهسته آهسته درک می‌کنیم. باز می‌شناسیم. می‌فهمیم که آنان چه بودند. چه می‌گفتند و چه می‌خواستند. ما همیشه عاشق این آدم‌ها هستیم. هزار حرف داریم برایشان. اما وقتی در برابرشان قرار می‌گیریم قفل بر زبانمان می‌زنند. اختیار از ما سلب می‌شود. سکوت می‌کنیم و غرقه در حضور آنان مست می‌شویم و درست در زمانی که می‌روند یادمان می‌آید که چه حرف‌ها داشتیم و نگفتیم. شاید تعداد این‌ها در زندگی هر کدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد.

بد گویی

هر کس بد ما به خلق گوید

ما صورت او نمی خراشیم

ما خوبی او به خلق گوییم

تا هر دو دروغ گفته باشیم!

خواستن

وقتی خواستم زندگی کنم، راهم را بستند
وقتی خواستم ستایش کنم، گفتند خرافات است

وقتی خواستم عاشق شوم گفتند دروغ است
وقتی خواستم گریستن، گفتند دروغ است

وقتی خواستم خندیدن، گفتند دیوانه است
دنیا را نگه دارید، میخواهم پیاده شوم

راه

نامم را پدرم انتخاب کرد!

نام خانوادگی ام را یکی از اجدادم!

دیگر بس است!

راهم را خودم انتخاب خواهم کرد ...

گلواژه هایی کوتاه، با مفاهیمی زیبا از دکتر علی شریعتی

وقتی کبوتری شروع به معاشرت با کلاغها می کند پرهایش سفید می ماند، ولی قلبش سیاه میشود. دوست داشتن کسی که لایق دوست داشتن نیست اسراف محبت است

اما چه رنجی است لذت ها را تنها بردن و چه زشت است زیبایی ها را تنها دیدن و چه بدبختی آزاردهنده ای است تنها خوشبخت بودن! در بهشت تنها بودن سخت تر از کویر است

اکنون تو با مرگ رفته ای و من اینجا تنها به این امید دم می زنم که با هر نفس گامی به تو نزدیک تر میشوم. این زندگی من است

دل های بزرگ و احساس های بلند، عشق های زیبا و پرشکوه می آفرینند

اگر قادر نیستی خود را بالا ببری همانند سیب باش تا با افتادنت اندیشه‌ای را بالا ببری
به سه چیز تکیه نکن، غرور، دروغ و عشق
آدم با غرور می تازد، با دروغ می بازد و با عشق می میرد

خود را به دست راست خدا بسپاریم

Sat, 17 Apr 2010 09:54:12 GMT

طناب : The Rope

داستان درباره یک کوهنورد است که می خواست از بلندترین کوه ها بالا برود.
او پس از سال ها آماده سازی ماجراجوئی خود را آغاز کرد ولی از آنجا که افتخار کار را فقط برای خود می خواست تصمیم گرفت تنها از کوه بالا برود.
شب بلندیهای کوه را تماماٌ در بر گرفت و مرد هیچ چیز را نمی دید.اصلاٌ دید نداشت و ابر روی ماه و ستاره ها را پوشانده بود.
همان طور که از کوه بالا می رقت چند قدم مانده به قله کوه پایش لیز خورد و در حالیکه به سرعت سقوط می کرد ، از کوه پرت شد.
در حال سقوط فقط لکه های سیاهی را در مقابل چشمانش می دید. و احساس مکیده شدن توسط قوه جاذبه او را در خود می گرفت.
همچنان سقوط می کرد و در آن لحظات ترس عظیم همه رویدادهای خوب و بد زندگی به یادش می آمد.
اکنون فکر می کرد چه قدر مرگ به او نزدیک است . ناگهان احساس کرد که طناب به دور کمرش محکم شد.بدنش میان آسمان و زمین معلق بود و فقط طناب او را نگه داشته بود . و در این لحظه سکون برایش چاره ای نماند جز آنکه فریاد بکشد "خدایا کمکم کن"
ناگهان صدای پر طنینی که از آسمان شنیده می شد جواب داد :" از من چه می خواهی؟"
- ای خدا نجاتم بده!

- واقعاٌ باور داری که من می توانم تو را نجات دهم؟
- اگر باور داری طنابی را که به کمرت بسته است پاره کن.
یک لحظه سکوت ... و مرد تصمیم گرفت با تمام نیرو به طناب بچسبد.
گروه نجات می گویند که روز بعد یک کوهنورد یخ زده را مرده پیدا کردند. بدنش از یک طناب آویزان بود و با دست هایش محکم طناب را گرفته بود و او فقط یک متر از زمین فاصله داشت.
و شما ؟ چه قدر به طناب تان وابسته اید؟ آیا حاضرید آن را رها کنید؟ در مورد خداوند هرگز یک چیز را فراموش نکنید هرگز نباید بگویید که او شما را فراموش کرده یا تنها گذاشته است . هرگز فکر نکنید که او مراقب شما نیست . به یاد داشته باشید که او همواره شما را با دست راست خود نگه داشته است. و من به واقع همین کار راکردم و بی آنکه بدانم زمین در چند متری زیرپاهایم است خود را به طناب خدا سپردم و واقعاٌ امیدوارم که پشتم را خالی نکند ،و چون همیشه مرا مشمول لطف و احسان خودش قرار دهد

الهی به امید تو

نوروز ایرانی

Mon, 08 Mar 2010 16:21:26 GMT

خاطرات مهندس ایرج حسابی از پدر

در زمان تدریس در دانشگاه پرینستون دکتر حسابی تصمیم می گیرند سفره ی هفت سینی برای انیشتین و جمعی از بزرگترین دانشمندان دنیا از جمله "بور"، "فرمی"، "شوریندگر" و "دیراگ" و دیگر استادان دانشگاه بچینند و ایشان را برای سال نو دعوت کنند.

آقای دکتر خودشان کارتهای دعوت را طراحی می کنند و حاشیه ی آن را با گل های نیلوفر که زیر ستون های تخت جمشید هست تزئین می کنند و منشا و مفهوم این گلها را هم توضیح می دهند.. چون می دانستند وقتی ریشه مشخص شود برای طرف مقابل دلدادگی ایجاد می کند.

دکتر می گفت: " برای همه کارت دعوت فرستادم و چون می دانستم انیشتین بدون ویالونش جایی نمی رود تاکید کردم که سازش را هم با خود بیاورد."

همه سر وقت آمدند اما انیشتین 20دقیقه دیرتر آمد و گفت چون خواهرم را خیلی دوست دارم خواستم او هم جشن سال نو ایرانیان را ببیند.

من فورا یک شمع به شمع های روشن اضافه کردم و برای انیشتین توضیح دادم که ما در آغاز سال نو به تعداد اعضای خانواده شمع روشن می کنیم و این شمع را هم برای خواهر شما اضافه کردم.

به هر حال بعد از یک سری صحبت های عمومی انیشتین از من خواست که با دمیدن و خاموش کردن شمع ها جشن را شروع کنم. من در پاسخ او گفتم : ایرانی ها در طول تمدن 10هزار ساله شان حرمت نور و روشنایی را نگه داشته اند و از آن پاسداری کرده اند.

"برای ما ایرانی ها شمع نماد زندگیست و ما معتقدیم که زندگی در دست خداست و تنها او می تواند این شعله را خاموش کند یا روشن نگه دارد."

آقای دکتر می خواست اتصال به این تمدن را حفظ کند و می گفت بعدها انیشتین به من گفت: " وقتی برمی گشتیم به خواهرم گفتم حالا می فهمم معنی یک تمدن 10هزارساله چیست. ما برای کریسمس به جنگل می رویم درخت قطع می کنیم و بعد با گلهای مصنوعی آن را زینت می دهیم اما وقتی از جشن سال نو ایرانی ها برمی گردیم همه درختها سبزند و در کنار خیابان گل و سبزه روییده است."

بالاخره آقای دکتر جشن نوروز را با خواندن دعای تحویل سال آغاز می کنند و بعد این دعا را تحلیل و تفسیر می کنند. به گفته ی ایشان همه در آن جلسه از معانی این دعا و معانی ارزشمندی که در تعالیم مذهبی ماست شگفت زده شده بودند.

بعد با شیرینی های محلی از مهمانان پذیرایی می کنند و کوک ویلون انیشتین را عوض می کنند و یک آهنگ ایرانی می نوازند. همه از این آوا متعجب می شوند و از آقای دکتر توضیح می خواهند. ایشان می گویند موسیقی ایرانی یک فلسفه، یک طرز تفکر و بیان امید و آرزوست. انیشتین از آقای دکتر می خواهند که قطعه ی دیگری بنوازند. پس از پایان این قطعه که عمدأ بلندتر انتخاب شده بود انیشتین که چشمهایش را بسته بود چشم هایش را باز کرد و گفت: " دقیقا من هم همین را برداشت کردم" و بعد بلند شد تا سفره هفت سین را ببیند.

آقای دکتر تمام وسایل آزمایشگاه فیزیک را که نام آنها با "س" شروع می شد توی سفره چیده بود و یک تکه چمن هم از باغبان دانشگاه پرینستون گرفته بود.

بعد توضیح می دهد که این در واقع هفت چین یعنی 7 انتخاب بوده است:

1- تنها سبزه با "س" شروع می شود به نشانه ی رویش،

2- ماهی با "م" به نشانه ی جنبش،

3- آینه با "آ" به نشانه ی یکرنگی،

4- شمع با "ش" به نشانه ی فروغ زندگی و ...

همه متعجب می شوند و انیشتین می گوید آداب و سنن شما چه چیزهایی را از دوستی، احترام و حقوق بشر و حفظ محیط زیست به شما یاد می دهد. آن هم در زمانی که دنیا هنوز این حرفها را نمی زد و نخبگانی مثل انیشتین، بور، فرمی و دیراک این مفاهیم عمیق را درک می کردند.

بعد یک کاسه آب روی میز گذاشته بودند و یک نارنج داخل آب قرار داده بودند. آقای دکتر برای مهمانان توضیح می دهند که این کاسه 10هزارسال قدمت دارد.

آب نشانه ی فضاست و نارنج نشانه ی کره ی زمین است و این بیانگر تعلیق کره زمین در فضاست....

انیشتین رنگش می پرد عقب عقب می رود و روی صندلی می افتد و حالش بد می شود. از او می پرسند که چه اتفاقی افتاده؟

می گوید : "ما در مملکت خودمان 200 سال پیش دانشمندی داشتیم که وقتی این حرف را زد کلیسا او را به مرگ محکوم کرد اما شما از 10هزار سال پیش این مطلب را به زیبایی به فرزندانتان آموزش می دهید. علم شما کجا و علم ما کجا؟!"

خیلی جالب است که آدم به بهانه ی نوروز، فرهنگ و اعتبار ملی خودش را به جهانیان معرفی کند.

امیدوارم خداوند روحش را قرین رحمت کند. و به ما توفیق دهد که از رهروان راهش باشیم. و یادمان باشد که هرگز اصالت خود را فراموش نکنیم و به یاد داشته باشیم که ما از چه تمدن و چه فرهنگی برخاسته ایم.

زن زیباست

Tue, 02 Mar 2010 19:44:25 GMT

سلام ،

گاهی وقتا دلم میگیره از اینکه تنها به خاطر جنسیتم باید خیلی از موقعیتها رو از دست بدم شاید برای شما هم پیش اومده باشه که یه جاهایی به خاطر زن بودن حقی ازتون ضایع شده باشه یا چیزی رو که خیلی براتون عزیز بوده از دست داده باشین. با خودم می گم همه جای دنیا اینجوریه یا فقط مائیم که بخاطر زن بودنمون باید بسوزیم و بسازیم چند وقت پیش بود که پیشنهاد شغل خوب و پردرآمدی رو از یه شرکت بازرگانی داشتم که در ماه حداقل 4-3 سفر خارج از کشور داشت ولی بخاطر مسئولیتی که نسبت به بچه ها دارم و همچنین مخالفت همسرم با وجود علاقه وافری که به این کار داشتم مجبور شدم تقاضا رو رد کنم و بعدشم خوب در هر صورت چراهای زیادی توی ذهنم ایجاد بشه که چــــــــــــــرا ؟؟؟ اگه به جای من به یه مرد این پیشنهاد می شد و یا به عبارت بهتر من یه مرد بودم بازم هم به خاطر مصلحت و هزار کوفت و زهر مار دیگه مجبور بودم کار مورد علاقه ام رو رد کنم و یا ....

ولی راستش رو بخواین یه مقاله ای رو خوندم و واقعاً منو متحول کرد و کلی ازش روحیه گرفتم و بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم به این نتیجه رسیدم من به عنوان یک زن می تونم خیلی کارا بکنم که خیلی از آقایون نمی تونن انجامش بدن و اصلاً عین خیالمم نیست وقتی کلاه ایمنی سرم میذارم و از پله های مخزن نفت بالا میرم کارگرا به هم نیشخند میزنن و یا توی رانندگی روی بعضی از .... رو کم می کنم و می بینم که انگشت حیرت به دهان می گزند یه جور حس خوبی بهم میده که با هیچ چیز دیگه قابل وصف نیست . و حالا هر وقت می خوام که امیدم رو از دست بدم با خودم میگم:

<<خانم عزیز چرا ناراحتی که از دامان تو مرد به معراج می رسه و همه می گن پشت سر هر مرد موفقی یک زنی ایستاده بسیار موفق تر
خانم عزیز و گرامی چرا ناراحتی هر جا رو نگاه می کنم و از هر چیزی که لذت می برم نامش برای توست مثل خورشید،دریا، ساحل،شقایق، بهار، یلدا، یاسمن و خیلی چیزهای دیگه که اسم این پدیده های الهی روی تو گذاشته شده و ما مردها با تکرار هر بار اسم تو به یاد این زیبایی ها و قشنگی ها می افتیم تمام چیزهای خوب پسوند خانم رو به دنیال خواهد داشت مثل خورشید خانم مهتاب خانم ستاره خانم ... اما هر چیزی که مربوط به زشتی و پلیدی است پیشوند آقا خواهد داشت مثل آقا دزده آقا گرگه و هزاران چیز دیگه
خانم عزیز چرا ناراحتی که بهشت زیر پای توست و تو برای هر مردی تضمین کننده بهشت هستی
خانم عزیز چرا ناراحتی که این همه نوابغ و افراد بزرگ از دامان تو متولد شده اند و تویی زیبایی هر مردی
خانم عزیز چرا ناراحتی زیرا هر موقع روز زن فرا می رسه همه به تکاپو می افتند و در جهت بزرگداشت این روز تلاش می کنند و هیچ کس هم این روز رو یادش نمی ره اما بی برو برگرد همه روز مرد رو فراموش می کنند.
خانم عزیز چرا ناراحتی که تو بدون نیاز به داشتن مردی می توانی زندگی کنی و هیچ مردی بدون حضور یک زن حتی ثانیه ای زنده نمی ماند.
خانم عزیز چرا ناراحتی که همه ترانه ها و اشعار شاعران از برای عشق تو سروده شده است که هر مردی آرزو می کند لحظه ای هر چند کوتاه به او نگاه کنی
خانم عزیز چرا ناراتی که در همه جای دنیا هر مردی هر چقدر بزرگ دست تورا می بوسد و در مقابل تو تعظیم می کند و تو با افتخار می ایستی و با لبخند به او نگاه می کنی

پس همه می دانند که زن مقدس است.
------------ --------- --------- --------- --------- --------- --------- --
نظر شعرا در مقام زن
بدون شک تا به امروز هیچ شاعری نبوده که در مقام بزرگداشت زن شعری نسروده باشد در اینجا به یکی از اشعار زیبایی که در مقام زن توسط یکی از شعرای عزیز سروده شده است اشاره می کنیم
شما که به وجود آورده‌اید سالیان را
قرون را
و مردانی زاده‌اید که نوشته‌اند بر همه جا
یادگارها
و تاریخ بزرگ آینده را با امید
در بطن کوچک خود پروریده‌اید
و به ما آموخته‌اید تحمل و قدرت را درسختی ها
و در تعصب‌ها
شما که زیبایید تا مردان
زیبایی شما را بستایند
و هر مرد که به راهی می‌شتابد
جادویی نوشخندی از شماست
و هر مرد در آزادگی خویش
به زنجیر زرین عشقی‌ست پای بست
شما که روح زندگی هستید
و زندگی بی شما اجاقی‌ست خاموش:
شما که نغمه آغوش روحتان
در گوش جان مرد فرحزاست
شما که در سفر پرهراس زندگی، مردان را در آغوش خویش آرامش بخشیده‌اید
و شما را پرستیده است هر مرد خودپرست،
عشقتان را به ما دهید.
شما که عشقتان زندگی‌ست!
و خشمتان را به دشمنان ما
شما که خشمتان مرگ است!
------------ --------- --------- --------- --------- --------- --------- -------
جملات بزرگان درباره مقام زن
زن وقتیکه دوست بدارد ، غیر از محبوب خود چیزی را نمی بیند و هر چه عاطفه ،
مهربانی و نوازش و فداکاری دارد تنها برای او به کار می برد
(آلفونس دوده)

هر کجا مردی یافت شد که به مقامات عالیه رسیده یقیناً زنی پاکدامن او را همراهی کرده است
(شیلر)
زن،تو آنی که می خواهم دار و ندارم را به پای تو بریزم(شکسپیر)
زن،تو فرشته روی زمینی،تو دلرباترین آفریده آسمانی،تویی یکتا پرتو هستی که زندگانی ما را روشن می کنی(آلفونسو دولا مارتین)
زن یگانه موجودی است که حقیقت عشق پاک را می شناسد(شیلر)
در زن روان پاکی وجود دارد که عقل ناقص هیچ مردی نمی تواند آن را درک کند(آلپون)
زن مخلوقی است که در آن می توان لطیف ترین فضیلت ها را یافت(جونسون)
زن بهترین و آخرین تحفه آسمانی است(میلتون)
زن تاج آفرینش است(هردر)
زن محبوب ترین و عزیزترین پرستش گاه من در زندگی است (پرنتیس)
زن مخزن اسرار خلقت است(کامال گونزکو)
زن مانند اقیانوسی است که در برابر همه سختی ها مقاومت می کند و بزرگترین و امن ترین تکیه گاه مرد است(راسموس نیلسن)
------------ --------- --------- --------- --------- --------- --------- --------- ---------
وصف زن...
یک دهان خواهم به پهنای فلک
                               تابگویم وصف زن را یک به یک
زن مگو دریای راز مرد هاست
                             مرجع رازو نیازو دردهاست
زن چه باشد آشنایی ناشناس
                            هرزمان پیداشود در یک لباس
یک زمان گردد نکوتر از ملک
                            پا گذارد از بلندی بر فلک
می شود او با وفا، کانون مهر
                           قلب او رخشان تر از قلب سپهر
همچو گل شاداب و خوشترمی شود
                          چشم خاموشش سخن گو می شود
گر بخواهد زن، به توجان می دهد
                          هرچه می خواهد دلت، آن می دهد
گر بگویم او فرشته نیست ؟ هست
                         باملک خونش سرشته نیست؟ هست
تحفه ای می باشد او از آسمان
                                         نیست یاری چون زنان در این جهان

------------ --------- --------- --------- --------- --------- --------- --------- -----
حرف آخر
زن یعنی...
مرد یعنی غرور، زن یعنی احساس ...
مرد یعنی توهم،زن یعنی واقعیت...
مرد یعنی خشم، زن یعنی بخشش
مرد یعنی فریاد ،زن یعنی سکوتی پر معنا
مرد یعنی اطاعت ،زن یعنی حکومت
مرد یعنی بی حوصله ،زن یعنی مونس و همدم
مرد یعنی غیرت ، زن یعنی عزت
مرد یعنی من،زن یعنی ما

مرد یعنی پیمودن ، زن یعنی صبوری...
مرد یعنی بی تفاوت ،زن یعنی سوختن و ساختن...
مرد یعنی شوهر ،زن یعنی همسر
مرد یعنی پدر ، زن یعنی پدر و مادر، دوست، رفیق، عشق، تکیه گاه
و اما با اینهمه معانی بی انتهای دشت آشنایی ،
زن یعنی آرامگاه خلقت یعنی از سر تا پای ایثار
و مهر و وفای بی کرانه یعنی انس و صفای خالصانه
یعنی امید بخش روزهای آینده یعنی همراه و همدم تنهایی ها و غربت
و همسفر راه پررمزو راز زندگی و در یک کلام
قداست و وفا و صفا
و زن یعنی تنها یک واژه و آنهم عشـق>>

موفق و مؤید باشید

درسهایی از زندگی

Mon, 13 Jul 2009 09:02:00 GMT

کوله ‌پشتی‌اش‌ را برداشت‌ و راه‌ افتاد. رفت‌ که‌ دنبال‌ خدا بگردد و گفت: تا کوله‌ام‌ از خدا پر نشود برنخواهم‌ گشت.

نهالی‌ رنجور و کوچک‌ کنار راه‌ایستاده‌ بود، مسافر با خنده‌ای‌ رو به‌ درخت‌ گفت: چه‌ تلخ‌ است‌ کنار جاده‌بودن‌ و نرفتن؛

درخت‌ زیرلب‌ گفت: ولی‌ تلخ‌ تر آن‌ است‌ که‌ بروی‌ وبی‌رهاورد برگردی. کاش‌ می‌دانستی‌ آنچه‌ در جست‌وجوی‌ آنی، همین‌جاست...

مسافر رفت‌ و گفت: یک‌ درخت‌ از راه‌ چه‌ می‌داند، پاهایش‌ در گِل‌ است، او هیچ‌گاه‌ لذت‌ جست‌وجو را نخواهد یافت.

و نشنید که‌ درخت‌ گفت: اما من‌ جست‌وجو را از خود آغاز کرده‌ام‌ و سفرم‌ را کسی‌ نخواهددید؛ جز آن‌ که‌ باید.

مسافر رفت‌ و کوله‌اش‌ سنگین‌ بود. هزار سال‌ گذشت، هزار سالِ‌ پر خم‌ و پیچ، هزار سالِ‌ بالا و پست. مسافر بازگشت رنجور و ناامید. خدا را نیافته‌ بود، اما غرورش‌ را گم‌ کرده‌ بود...

و نشنید که‌ درخت‌ گفت: اما من‌ جست‌وجو را از خود آغاز کرده‌ام‌ و سفرم‌ را کسی‌ نخواهددید؛ جز آن‌ که‌ باید.

به‌ ابتدای‌ جاده‌ رسید. جاده‌ای‌ که‌ روزی‌ از آن‌ آغاز کرده‌ بود. درختی‌ هزار ساله، بالا بلند و سبز کنار جاده‌ بود.

زیر سایه‌اش‌ نشست‌ تا لختی‌ بیاساید.

مسافر درخت‌ را به‌ یاد نیاورد. اما درخت‌ او را می‌شناخت.

درخت‌ گفت: سلام‌ مسافر، در کوله‌ات‌ چه‌ داری، مرا هم‌ میهمان‌ کن.

مسافر گفت: بالا بلند تنومندم، شرمنده‌ام، کوله‌ام‌ خالی‌ است‌ و هیچ‌ چیز ندارم.

درخت‌ گفت: چه‌ خوب، وقتی‌ هیچ‌ چیز نداری، همه‌ چیز داری.اما آن‌ روز که‌ می‌رفتی، در کوله‌ات‌ همه‌ چیز داشتی، غرور کمترینش‌ بود، جاده‌ آن‌ را از تو گرفت.

حالا در کوله‌ات‌ جا برای‌ خدا هست و قدری‌ از حقیقت‌ را در کوله‌ مسافر ریخت...

دست‌های‌ مسافر از اشراق‌ پر شد و چشم‌هایش‌ از حیرت‌ درخشید و گفت: هزار سال‌ رفتم‌ وپیدا نکردم‌ و تو نرفته‌ای، این‌ همه‌ یافتی!

درخت‌ گفت: زیرا تو در جاده‌ رفتی‌ و من‌ در خودم ، و پیمودن‌ خود، دشوارتر از پیمودن‌ جاده‌هاست ...

این داستان برداشتی است از فرمایش حضرت علی

"من عرف نفسه فقد عرف ربه"

آن کس که خود را شناخت به تحقیق که خدا را شناخته است... انسان وقتی بلند حرف می‌زند صدایش را می‌شنوند، اما هنگامی که آهسته صحبت کند به حرفش گوش می‌دهند.

( پل رینو )